Gisterenochtend zijn we om 7 uur 's ochtends iets voorbij Bayanhongor vertrokken richting Ulaanbaatar voor wat de zwaarste dag van de rally zou worden.

Het begin ging erg soepel, strakke asfalt wegen door de bergen richting Arvayheer. Het weer sloeg even later om in een sneeuwbui, de stijle hellingen met deze kou door de bergen waren een zware beproeving voor het kleine motortje van de Suzuki, die al niet meer zo goed liep. Al bokkend kwamen we het gebergte door en kwamen we op de hoofdweg richting UlaanBaatar, nog 200 km te gaan.

We dachten nog zo'n 4 uurtjes nodig te hebben totdat de weg verranderde in een mulle zandweg, bij navragen bleek dit toch echt de hoofdweg naar Ulaanbaatar. Vervolgens begon het hard te regenen waardoor de weg voor ons veranderde in 1 grote modderbeek. Met de 4wheeldrive kwamen we beetje bij beetje verder. Het werd al donker en om in dit weer de tent op te gaan zetten was voor ons geen optie. We zouden vannacht in UB aankomen.

Extra spannend werd het toen we 50 km voor de finish onszelf vastreden in een dikke laag modder. In de stromende regen stonden we te graven om de auto uit de modderpoel te halen. Even later werden we door een Mongool geholpen die mbv zijn auto+sleepkabel ons er uit wist te trokken. Doordat het nogal onbenullig ging knapte de bladveren van het andere achterwiel. Met het nodige schok en stoot werk arriveerden we rond 1 uur 's nachts in UlaanBaatar. We hadden het gehaald! Bijna 14.000 km afgelegd sinds de start, wat een bijzondere ervaring is dit geweest.

Dadelijk poetsen we de auto nog even op en brengen hem naar de organistatie van de Mongoliarally. Hopelijk levert hij nog wat extra centen op voor SOS kinderdorpen, waar we in deze dagen nog een bezoek aan gaan brengen. Zojuist hebben we onze tickets geboekt richting huis. Vanavond of morgen komt team 1, zonder al te veel pech, ook over de finish en kunnen we ons nog een aantal dagen vermaken in dit prachtige land.

Kapotte bladveren, 2 lekke banden en een gebroken voorruit. De weg naar UlaanBaatar zorgt voor veel ergenis. Al deze ellende wordt helemaal goed gemaakt door de prachtige natuur en de mensen die we ontmoeten. Op dit moment zitten we in het stadje Bayanhongor, ruim 600 km te gaan voor de finish.

Het berglandschap van gisteren veranderde vandaag in een dorre steppe. Kilo's met zand kwamen door de gaten onderin de auto over ons heen (zie fotos). Gisteravond bij een Nomaden familie wezen eten en slapen. Deze mensen trekken met hun vee over de steppes en lijken het merendeel van de dag lekker buiten in het zonnetje te zitten voor hun tent. Wat een prachtig leven hebben deze mensen toch.

Vanavond proberen we nog een stukje te rijden richting UB om morgen, zonder al te veel pech, de laatste etappe te rijden. Eerst nog even eten, een kaarsje branden voor ons en team 2 in de lokale boeddha tempel, benzine 80 tanken en hobbelen maar.

Woehoe !! Team 1 en 2 zijn gisteren de Mongoolse grens gepasseerd! Wat een spectaculair landschap hier, zo puur en ongerept. De gastvrije nomaden in de ger-tenten maken de avonden extra leuk.
 
De bedoeling was dat beide teams na het vele papierwerk aan de grens elkaar bij het eerste dorpje zouden treffen. Helaas ging er hier wat mis, en na wat zoeken hebben wij, team 2 (Jos en Martijn), onze weg door Mongolie voortgezet. Om naar UB, de hoofdstad, te komen zijn er 2 mogelijkheden, de noorderlijke of de zuiderlijke route. Op advies van locals zijn we de zuiderlijke route ingegaan, de wegen zijn hier net wat beter, voor Mongoolse begrippen. Inmiddels zijn we 400 km van de grens verwijderd. Ruim 1000km te gaan tot aan de finish.
 
De dagen door Rusland was even zo mooi als het landschap hier. Vanaf de Russische stad Barnaul volgde de weg naar het zuiden door het Altay gebergte. Besneeuwde bergkammen, veel groen en kabbelende riviertjes. Beetje zoals de Alpen, maar dan met kamelen langs de kant.

Team 2, Jos en Martijn zijn in alle vroegte vertrokken voor team 1 uit omdat onze uitlaat de dag ervoor er onderuit was gevallen. Voor de auto geen probleem, alleen wij zaten de hele dag in haar uitlaatgassen. Rond een uur of 11 's morgens, vlak na dat we de 10.000km grens hadden gepasseerd, kwamen we in een dorpje waar de uitlaat er voor USD 20,- in no time weer op was gelast.

Dezelfde dag dat we onze uitlaat verloren was er ook ingebroken in onze auto. O.a. videocamera, fotocamera en de kaart van Kazachstan weg. Zonder kaart was het lastig de juiste route te navigeren naar Rusland. Toch besloten we het te proberen en niet op team 1 te wachten (met kaart) die 's middags na het vissen pas zouden vertrekken.

We wisten welke grote plaatsen we aan moesten doen en door nu en dan de lokale bevolking te vragen of we nog op de goede weg zaten kwamen we een heel eind. Aan het einde van de middag volgde de weg waar we op zaten richting grote bergkammen met daar bovenop een grote muur. Martijn grapte naar Jos: "Kijk, de Chinese muur". Even later bleek dat de route die wij namen richting Semey (de plaats in Kazachstan waar we van plan zijn Rusland in te gaan) behoorlijk naar het oosten uitweek. De lange muur die wij zagen was inderdaad de Chinese muur! Omdat de avond viel besloten we te stoppen met rijden en een heuvel op te lopen om de muur wat beter te bekijken. Terwijl we terug liepen naar onze auto werden we aan tafel geroepen door de boer waar we onze auto even hadden geparkeerd om de heuvel te beklimmen. De 4 honden zagen het gastvrije plan van het boerengezin niet zo zitten en Jos werd van achter fel in z'n been gebeten. Gelukkig geen probleem vanwege alle inentingen die we van de GGD thuis voorgeschoteld kregen. Na een soepje, brood en thee konden we bij ze blijven slapen. De volgende ochtend reden we tot 150 km voor Semey waar we onze tentjes aan een rivier uitgooide en op een kampvuur moesten koken gezien het kookstelletje bij team 1 hoort. De volgende dag reden we naar Semey, vlak voor de grens met Rusland. Team 1 is inmiddels gearriveerd. Dadelijk samen aan de vodka. Nasdrovja !!

Nadat de Suzuki van Team 1 weer opgelapt was; konden we er weer vol tegen aan. De droge vlaktes van Kazachstan, 1200 km, moesten overbrugt worden. We hadden gelukkig een voordeel: de tijdsdruk was weg aangezien ons visum voor Rusland pas ingaat op 18 augustus. In totaal hebben we dus 5 dagen om de afstand af te leggen. Zowaar begon een soort van vakantie gevoel ons te besluipen..
Vanaf het plaatsje Shymkent vervolgden we onze weg naar het economische hart van het land: Almaty. De stad doorkruisten we op weg naar het Kalcagaj meer, bekend om zijn gigantische vissen, 's ochtends zwemmen en al snel werden er door een paar plezier vissers steur-vissen van 70 kg naar boven gehaald. Als rode kreeften vervolgens weer in de auto gedoken om weer wat kilometers af te leggen.

Na afscheid te hebben genomen van onze gids en chauffeur gingen we op weg naar de grens van Uzbekistan. Daar kregen we weer te maken met de gebruikelijke bureaucratie, maar dat raak je aan gewend. De passagiers moesten wachten in de brandende hitte tot de auto’s verder mochten. Vervolgens mocht team 1 bij de volgende poort direct door, terwijl team 2 een lange tijd moest wachten. Bij de controle van de auto hadden we geluk dat de grenscontroleur de auto’s geweldig vond. Hij pakte een lege sherrycan en niet de gevulde die we anders hadden moeten inleveren.

Na de grens zijn we ff gestopt voor een cup-a-soup om een uur later onze weg te vervolgen en te ontdekken dat er nog een post was. Vervolgens zijn we naar Bukhara gereden. Een paar locals vertelden ons dat we naar het oude centrum moesten gaan. Daar zagen we uiteraard weer andere teams. Een Engelse taxi trok onze aandacht en hierin reed een Amerikaan met een paar jongeren. Een jongere voor het navigeren, een met 2 weken Russische taalcursus en een monteurtje dat de olie kon peilen. De taxi was gekocht via ebay en het bleek toen ze Iran uitgingen dat deze gestolen was, waarna de Iraanse grenscontroleur ze zo snel mogelijk het land uit wilde hebben.

Op de bazaar hoorden we van een restaurant met dakterras met schitterend panorama van de stad. Inderdaad was het mooi om te eten en al de lichtjes in de stad te bewonderen. Na het eten vroeg de ober waar we gingen slapen. Hij moest lachen om ons voorstel om op het dakterras te slapen, maar uiteindelijk mocht het en kregen we ‘s ochtends ook nog een ontbijtje. De zonsopgang hebben we gemist, maar we konden inderdaad de hele stad zien.

Na het bekijken van Bukhara toch maar eens richting Samarqand gegaan. De nodige uitwijk maneuvers waren nodig om de diepe kuilen in de weg te ontwijken. In Samarqand aangekomen hadden we dringend behoefte aan een internetverbinding om contact te zoeken met onze contactpersoon. Als snel kwamen we een gezellig jong Engels stel tegen dat hier al een tijdje was. Even snel het internet gecheckt, waarna ze ons naar een mooi hostel leiden. Achter de poort stond er uiteraard weer een prachtige auto met stickers van de mongolrally. We gingen zitten en kregen direct een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Alle nationaliteiten waren vertegenwoordigd en we hadden een superavond, dus het werd weer een latertje.

‘s Avond als laatste erin betekent ‘s morgens als laatste uit bed. Ff snel douchen en een ontbijtje nuttigen. Tijdens het bekijken van Samarqand viel ons op dat alle bezienswaardigheden in Uzbekistan op elkaar lijken. We gingen dus ook niet 65 keer zoveel betalen als een Uzbeek om de zoveelste Moskee te bewonderen. In de middag kon er in de hitte weer gereden worden. Uiteraard weer goed het stuur vast houden, maar sommige stukken waren zeer prettig te rijden.

Net voor het echt donker werd bereikten we Tashkent, waarna we zochten naar het station om af te spreken met onze reisleider, maar dit station was niet te vinden. Enkel de spoorlijnen volgen hielp niet, waarschijnlijk is het een klein gebouwtje. Bij een groot hotel gebeld en daar kon de reisleider wel komen. Het gebruikelijk “ik wil meer geld” genegeerd en na een uurtje onderhandelen werden we naar ons hostel ver buiten het centrum gebracht. Alle restaurant waren we gesloten, dus we konden rond middernacht nog ff eten in restaurant Instanbul. De eigenaar wilde met ons naar een discobar, waar we tot diep in de nacht zijn we maar even goed zijn doorgezakt.

De volgende ochtend met een kater wakker geworden en uitgecheckt. We hebben diverse grote hotels en banken bezocht om eindelijk eens wat dollars te kunnen cashen. Visa is duidelijk meer gebruikelijk in Uzbekistan dan Mastercard en Maestro. Vervolgens in een supermarket flink ingeslagen voor de doortocht door Kazachstan. Uit de Lonely Planet een leuk hostel gekozen om de nacht door te brengen. Hier was ook een Hollander die op zijn dieselmotor rond reed, waarvan we vele verhalen te horen kregen. We moesten stil zijn, iedereen sliep, want de eigenaar werd de volgende ochtend 55 jaar. Nog even gegeten in restaurant Instanbul en toch maar gaan slapen. De ochtend was een drukte van belang, maar gewoon doorslapen. Het ontbijt was iets anders dan verwacht een grote tafel vol eten en een zangeres met een 2 zinnen repertoire. Vandaag gaan we dan eindelijk eens proberen de Kazachstaanse grens overtekomen voor de lange tocht richting Rusland. Dan zullen we onze spieren eens goed testen om het stuur recht te houden.

Aangekomen in de haven van Turkmenbashi dachten we snel weer voet op vaste bodem te zetten. Maar helaas: de autoriteiten lieten ons nog zo’n 4 uur wachten voordat we het douane-systeem in konden duiken. De Turkmeense mentaliteit werd ons al snel duidelijk: het draait om geld en de papierwinkel is volop draaiende. Vijf uur later, 100 USD per persoon lichter en 10 bonnetjes met stempels en krabbels rijker stonden we eindelijk in Turkmenistan.

De route die we volgden naar de hoofdstad, Ashgabat, leidde ons door de hete Kharakorum woestijn. De invloeden van het huidige staatshoofd zijn duidelijk zichtbaar in het straatbeeld. Grote pamfletten en kunstwerken geweid aan het staatshoofd geven een dictatoriaal karakter aan het land. Erg prettig is met name het tanken: voor nog geen 5 USD vul je je tank volledig af.

De hoofdstad Ashgabat is het volgende hoogtepunt. Een uit wit marmer opgetrokken stad, midden in de woestijn. Groene parkjes met reuzachtige fontijn partijen de stad een rijk karakter. Maar ondertussen voel je je niet op je gemak in het land: zo zijn we verplicht vergezeld te worden door een gids en ‘s avonds kun je vanwege de avondklok de straat niet op.

Het bereiken van de grens met Oezbekistan gaf dan ook een grote opluchting: eindelijk de kunstmatig opgezette “dierentuin” uit; waarin het leven van regels aan elkaar hangt. Lang leve de vrijheid in Oezbekistan

Precies volgens schema kwamen we 29 juli aan in de hoofdstad van Azerbaijan, Baku. Een moderne havenstad aan de Kaspische zee. Een heel verschil met het binnenland. Ongeveer 25 % van de wereld olievoorraad wordt uit de Kaspische zee gepompt en via o.a. Baku vervoerd naar Rusland.

De dag erop zijn we naar de plaats in de haven gereden waar we per boot zouden vertrekken naar Turkmenbashi, Turkmenistan. Zoals gebruikelijk hier probeerde de kaartjesverkoper ons eerst flink een poot uit te draaien. Nadat we ze hadden duidelijk gemaakt dat we een stel arme studenten zijn en niet zoveel dollars bij ons hadden, kregen we de kaartjes voor wat minder en konden we de rest van de dag wachten op het vertrek.

Het bleek dat de boot, een gigantische Russische olietanker, wat problemen had met de motor, waardoor we rond middernacht zijn vertrokken uit Baku. Nadat we de volgende ochtend in onze hut wakker werden zagen we het vaste land van, naar wij dachten Turkmenistan, liggen. Later bleek dat de bergen op de achtergrond die van Azerbaijan waren. De bemanning van de boot maakte ons duidelijk dat door de storm die er op dat moment woede de boot niet verder kon varen waardoor de ankers waren uitgegooid en de boot stil lag. Ze dachten dat het nog zo’n 2 dagen zou gaan duren voordat de boot verder kon richting Turkmenistan. In plaats van de ‘normale’ 14 uur durende overtocht hebben we uiteindelijke 4 dagen rond gedobberd op de Kaspische zee!

Aan boord van het het schip viel niks te beleven. Daarnaast waren de hutten en met name het toilet ontzettend smerig. We zaten te bedenken of het wellicht haalbaar was om het stuk naar het vaste land van Azerbaijan af te zwemmen. Aan boord zaten ook 3 Amerikanen van de Mongolrally. Uiteindelijke hebben we ons de 4 dagen behoorlijk vermaakt met het spelen van Risk, schaken en heel veel domme gesprekken over met name eten. Het rantsoen wat we voor de trip door Mongolie hadden ingeslaan was zo goed als op toen we eindelijk Turkmenistan hadden bereikt.

Na Tbilisi stond ons de grens van Azerbaijan te wachten. Toen we goed en wel de stad uit reden stuitten we eindelijk op een ander Mongol Rally team! Twee Spanjaarden die gestart zijn in Madrid stonden al twee dagen stil vanwege visa problemen. Bij hun eerste poging op de grens over te komen is door de douane beambten de entry data in het visa met een pen veranderd wat betekende dat ze het land NIET in kwamen. Bij poging twee, bij een grenspost 200 km verderop, kregen ze wederom nul op hun rekwest. Na dit verhaal gehoord te hebben reden we met aangespannen billen richting de grens van Azerbeijan. Op hoop van zege...
Goed twee uur later stonden we tussen beide slagbomen van Georgie en Azerbaijan. We hadden het gehaald!! ... team 2 echter niet. Ah, hun visa was helemaal in orde maar hun vel rode auto bleef echte pontificaal voor de slagboom stil staan: de koppeling werkte niet meer. Het meest mooie 'grens moment' brak aan. Om meer schade te beperken moesten we de auto de grens over drukken. Na een blik onder de motor kap geworpen te hebben vlak na de Azerbaijan bleek dat de koppelingskabel de koppelingsdruk niet aan kon waardoor de buitenkabel krom is getrokken. Heel primitief hebben we de kabel verstevigd en kon de route voortgezet worden. Omdat de temperaturen erg opliepen hebben we uit voorzorg de termostaat uit de andere auto verwijderd. Bij team 2 was deze al in Nederland verwijderd vanwege koel problemen. Auto 1 kon nu ook weer lekker fris en koel verder rijden en zo hopelijk zonder problemen.
De weg naar Baku bleek lang, warm en stoffig. Tegen de avond waren we nog niet in de hoofdstad. Gezien de slechte wegen en vooral vanwege de slecht rijvaardigheden van de 'locals' besloten we een slaapplek te zoeken en de dag erna verder te rijden.

In de morgen vertrokken we richting Tbilisi waar we hadden afgesproken met een mede Universiteit Twente student die hier woont. Bij aankosmt in Tbililis werden verwelkomt door Irakli bij de lokale McDonalds. In een taxi werdt ons de hele stad laten zien. Het mooie centrum, een prachtig oude gedeelte, oude ruines en meer. De naam Tbilisi betekend 'warme stad' iets wat ons duidelijk werd na een tijdje in de stad rond gelopen te hebben in. Na vele kilometers zon, zweet en vooral veel stof werd het tijd voor een bad! Irakli bracht ons naar een prachtig oud badhuis waar we onder het genot van enkele koude biertjes heerlijk gebadderd hebben in de ondergrondse natuurlijke sulfaat bronnen. Eindelijk weer schoon!! 's Avonds beproefden we wederom de gastvrijheid van de Georgiers. Irakli bracht ons naar een restaurant met kleine huisjes in de bossen waar we samen met de taxi chauffeur ('iedereen eet mee') een overheerlijk Georgische maaltijd met heerlijk Georgische witte wijn voorgeschoteld kregen. Ter aflsuiting proosten we bij Irakli thuis met zelf gebrouwde Vodka. Een vloeistof in een CocaCola fles waarvan we dachten dat het ontvetter of brand spiritus was.. ;) Ook de 8e dag sloten we met een volle maag en een tevreden gevoel onze luikjes.

In Batumi - Georgie- kozen we de kortste weg richting Tbilisi. Helaas namen we de verkeerde afslag welke leide naar Tblisi maar wel via de lage Kaukasus! 180 kilometer gereden in ruim 20 uur!! Het eerste stuk ging nog, maar bij Chulo waren we elkaar al kwijt. Na een kwartier gewacht te hebben kregen we te horen dat team 1 problemen had. De koud water slang van de koeling was vlak voor de flens gescheurd, waarschijnlijk vanwege een zwakke plek en de hoge temperaturen. Door er een stukje van af te halen en weer te monteren was het probleem verholpen. Daarna een tijdje wachten tot de motor was afgekoeld, paar liter water toevoegen en we konden verder rijden! We were back on the road again! De semi-comfortabele asfalt wegen vanaf de grensovergang werden al snel slechter en na een klein 30 kilometer bestonden de wegen slechts uit stenen, gaten, stof, en kleine water stroompjes.. Hier hadden we niet op gerekend.. Het nemen van de bergpas door de lage Kaukasus was niet de bedoeling maar achteraf bleek dat het de mooiste etappe tot nu toe was!! Wat een prachtig land!!!!!

Na de bergpas eindelijk getrotseerd te hebben begon ons kleine auto'tje alweer te stomen: alweer 'panne'. Wederom bleek dat de koelslang gescheurt. Dit keer was de slang te kort om opnieuw in te korten en te monteren. Bij een klein pitoresk tankstationnnetje vonden we een ouder brandstof slang van een tankwagen met de geschikte diameter! Na wat knippen, zagen en bijsnijden zat de slang gemoteerd en reden we de nacht weer in. Na enkele uren rijden reden we de bewoonde wereld in en kon de zoektocht naar onderdak beginnen. Met veel geluk konden we bij een Georgische soldaat, zijn broer en moeder slapen! Wat een gastvrijheid hier! We sliepen in een krakkemikkig huisje zonder stroom en met een toilet in de tuin. Na wat gegeten en gedronken te hebben doken we in de fris opgemaakte bedden en gingen onze oogjes dicht... Wat een dag...!

Na ongeveer 6 uurtjes slapen werden we ´s ochtends gewekt door de appelboer die op z´n brommer langs kwam om de boel te inspecteren. In plaats van dat hij ons van z´n terrein joeg, bood hij aan om een zak met appels te gaan plukken voor onderweg.

Rond een uur of 9 ´s ochtends zaten we op de snelweg naar Samsun. Tegen de middag hadden we het gebergte van gisteren achter ons gelaten en kwam de Zwarte Zee in zicht. De komende 800 km naar de grens met Georgie is 1 lange weg langs de kustlijn van de Zwarte Zee.

Ook in dit gedeelte langs de kust van de Zwarte Zee naar Georgie zijn de wegen zeer goed. Bijna alleen maar snelwegen zelfs. Gezien we wat voor lagen op ons schema om uiterlijk de 26e in Azerbaijan te zijn bedachten we om het maar wat rustiger aan te doen en zijn we bij de badplaats Trapson de zee ingedoken. De bevolking hier is gewelidig.

Rond een uur of 20.00 zijn we van de snelweg gegaan richting het dorpje rize. Straks naar de kapper, bunkeren, blikken bier kopen en een rustig plekje zoeken voor de nacht.

Na een uitgebreid Turks ontbijt in het hotel sprongen we in de Suzuki´s die stonden te braden onder de Turkse zon. Met 35 graden was het even wennen. Raampjes open en flink doorrijden.

De wegen zijn prachtig in Turkije. Af en toe wat stijl door de het bergachtige landschap, maar niks te gek voor onze bolides. Veel getoeter langs ons heen van Nederlandse auto´s op weg naar Turkije voor vakantie/familiebezoek. De broodjes döner smaken heerlijk.

Vlak voor Samsun, ergens in de bergen voor de Zwarte Zee, rond een uur of 20.00 ´s avonds vonden we het mooi geweest. We waren vlak bij het plaatsje Amasya. Een pitoresk stadje volgens onze Lonely Planet. Na wat rondgelopen zijn we gaan eten om vervolgens door te gaan naar een Haman (Turks Bad). Tijdens het schrubben kwam er veel zwart spul van onze huid, en dan niet van de scrubhanddoek zelf.

Amasya staat bekend om zijn vele appelgaarden rondom het stadje. Rond middernacht vertrokken we uit het stadje en gooiden onze tentjes op in het eerste appelveldje.

Calais – Keulen – Frankfurt

Klaar maken voor een lange nacht want op de Belgische en Duitse snelwegen kan doorgereden worden; althans de comfortable max van team 1 ligt nog altijd op 100 km/h. “Kun’n jullie nie doarrie’n !?” gaat regelmatig over de walkietalkies. Tegen middernacht mogen we nog even genieten van de Nederlandse snelweg om daarna via Keulen naar Frankfurt af te reizen. De bijrijders hebben als nachtegaaltjes kunnen slapen onder het genot van het gebrom van de Suzuki. De rijders genoten van de luciferstokjes tussen de oogleden en een nachtelijke muziekje op de achtergrond. De auto’s rijden nog als we aankomen in Frankfurt. Klaar voor de publiekswissel: er kan gewisseld worden om 3.00 uur en er kan genoten worden van een prachtige zonsopkomst.

Frankfurt – Wenen- Budapest

... en nog steeds zijn we Duitsland niet uit. De Duitse Autobahn rijdt nog als een strijkplank waar we nog even van kunnen genieten. Na Duitsland eindelijk doorgereden te zijn, passeren we Wenen. Inmiddels hebben we al 2000 km op de teller en het Oostblok ligt eindelijk aan onze voeten. Het gevoel om op krakkemigge wegen, zonder vangrail gaten te ontwijken komt steeds meer in ons op. Mongolia here we come!!! .... Maar eerst nog 10.000 km te gaan. De ogen begonnen bij iedereen dicht te vallen en het werd tijd om een slaapplaats op te zoeken. Nog even de laatste etappe doortrekken (“nu we toch bezig zijn”) tot onder Budapest. In het stadje Kecskemet genieten we van een “koningsmaaltijd”: geen tankstation voedsel maar gewoon aardappelen met vlees. De eerste gedachte is vervolgens: Slapen! Op een braakliggend terreintje net buiten het stadje gooien we, letterlijk, onze Decathlon-Quecha tenten op... eindelijk slapen.

Nog 2 dagen... Vrijdag ochtend om 3 uur 's nachts springen we vanuit de kroeg in onze 2 Samurais om de eerste etappe naar Londen te rijden waar de officiele start een dag later plaats vindt in het Hyde Park.

Op dit moment zijn we nog druk bezig met de laatste voorbereiding: nog 1 keer de bandenspanning checken, oliepijl meten en een nieuwe laag ducktape aanleggen voor de gaten in de brandstoftank.

Na het succesvolle afscheidsfeestje van afgelopen vrijdag zijn we er helemaal klaar voor. Namens ons en onze vijvermaskotte iedereen hartelijk dank voor jullie steun de afgelopen maanden.